پنجشنبه, آبان 05, 1390 12:44:00 ق.ظ

در جهان پهناوری که انسان متمدن هر روز با ابزارهای گوناگون آن را آلوده می کند، تکلیف ما چیست؟

آلودگیهایی که در راستاهای گوناگون ما را محاصره کرده اند مثل آلودگی هوا، خاک ، آلودگی صوتی و شیوع انواع بیماریهای ناشناخته. از بین بردن جنگل ها و فضای سبز ، شکار و کشتار حیوانات وحشی، جنگ های بی نتیجه و کشتار دسته جمعی ، جنگهای میکروبی ، شیمیایی و هسته ایی.

www.shirazjavanclub.com

البته قابل تفکر و گفت وگو می باشند که شاید ما آدمها به این همه پرسش در یک جا نمی توانیم پاسخ صحیح بدهیم و هر کدام از این موارد که ذکر آن گذشت خود به زمان و گفت و گو و مطالعه زیادی احتیاج دارد که حتی گزارش از آن را نمی توان به این سادگی ها در این مجله جای داد. در حالیکه حق هر انسان می باشد از اطراف محل زندگی خود آکاهی کامل داشته باشد و با توجه به این مسئله اطلالعات لازم خود را افزایش دهد.

و ما که خود را مسوول می دانیم البته نه آن مسوولی که سمت خود را از آن بالا دریافت کرده است، بلکه کسی که خود این مسئله را درک می کند و شناخته است. پس از این به بعد هر از گاهی گزارش از مسئله مهم مرگ و زندگی طبیعت را به عرض می رسانیم. البته یاد آور می شود که در بخشهای گوناگون خبرهای لازم را به آگاهی شما عزیزان می رسانیم که شاید به صورت جسته و گریخته خود جلوه نداشته باشد. ولی در این مطالب که گاه احتیاج به آمار می باشد وخامت جریانی سیل آسای خرابی محیط زیست را بهتر و بیشتر به آگاهی خوانندگان گرامی می رساند.

گاه سفری کوتاه به برخی نقاط کشور دادریم و از بعضی از شهر ها نیز عبور می کنم که شاید غیر از این جاده که شاهرگ حیاتی آن شهر یا روستا می باشد راه دیگری ندارد و چه جالب که عرض کم همین جاده که یگانه محور ارتباطی این محل با دیگر روستاها و شهرها می باشد، چنان من و دیگر همراهانم را نگران می کند که جای بسی تاسف است. البته صحبت از خرابی جاده آسفالته و خاکی بودن جاده نیست بلکه مناظر اطراف جاده است.

www.shirazjavanclub.com

بله، درختی که وجود ندارد و یا اگر هم داشته حالا دیگر با همت مردمان بی توجه اثری از آن یافت نمی شود. خوب که نگاه می کنیم پوشش گیاهی اطراف را محصور در کیسه پلاستیک و زباله می بینیم. و یا اینکه جوی سیاه رنگ از تعویض روغن سوخته خود رو های سنگین و گاه سبک، رنگ و محیط زیست محل را به تباهی کشانده است. و حتی در بعضی جاها به آب جاری نیز دست درازی کرده و روی آن لایه ایی از مواد نفتی و روغنی می بینیم که همه موجودات آب را به جای سیراب کردن، می کُشد. وقتی به محل عبور آب از لای چند تخته سنگ نگاه می کنی سدی را می بینی که از زباله ساخته شده است. و جالبتر شاید در کنار همین جوی آب کمی پایین تر یا بالا تر خانوده ایی را میبینی که بساط خود را پهن کرده اند و از محیط لذت می برند. و پس از جمع و جور کردن وسایل در زمان حرکت زباله های خود را به همان جوی آب می ریزند که تا لحظه ایی قبل به نظر خودشان زیبا ترین جوی و زلال ترین آب را داشته است.

البته همین خانواده اگر هم به پارک یا محل سبز دیگری بروند کارش از قبل بهتر نیست. چراکه زباله ها را در آن محل آزاد ریخته و به دنبال کار خودشان می روند. بی خیال اینکه این محل به خود آنها تعلق دارد و اگر در زمانی دیگر به این محل بیایند اینجا را به دلیل خرابی آب نمی پسندند و به محل دیگری که خوب و سالم .وتمیز باشد، می روند تا آن محل را نیز به نیستی و تباهی بکشانند.

www.shirazjavanclub.com

آیا این حق ماست که هرچه دلمان می خواهد بر محیط زیست تحمیل کنیم و آیا این حق را درایم که در برابر این اعمال زشت و نا هنجار سکوت کنیم و فقط ناظر آنها باشیم، البته اگر خود در این کار دخیل نباشیم. با این حال شعار هم می دهیم که آقا آشغال نریزید و هوا آلوده است و وضع فضای سبز محلمان خوب نیست.

بیایید کمی فکر کنیم و با همفکری و یک حساب سر انگشتی حساب کنیم اگر خود شما در پارک محلتان و دیگران نیز در پارک محلشان چمن ها و گیاهان و درختان را از بین نبرند چه هزینه ایی صرفه جویی می شود. و شهر داری ها نیز چند پارک دیگر را با فضای سبز می توانند را اندازی کنند. در پارک ها محل ریختن زباله وجود دارد ولی به اندازه کافی نیست و قانونی وجود ندارد که این مسئله را لازم الاجرا کند.

تکلیف چیست؟ معلومه که فقط سازمانها توانایی اینکه هم قانون ،هم وسایل و هم محیط ار ایجاد کنند، ندارند.

تکلیف چیست؟ همکاری حتی فقط با ارایه نظریه سازمانهای ذی ربط در شهرها به شهرداری و محیط زیست و در خارج از شهرها به منابع طبیعی محدود نمی شود. شاید باور نداشته باشید که اگر هر شخصی فقط قوانین محیط زیست را رعایت کند دیگر نیازی به این همه سازمان و هزینه های کلان نیست. مثل باغچه های پارک ها که هر کدام باید نگهبان داشته باشند تا در امان بمانند.

نگارنده : محمد رضا ثابت سروستانی

با همکاری سرکار خانم بهگام

ارسال نظر برای این مورد بسته شده است